ANDACHTEN FÜR JEDEN TAG: DEUTSCH-UNGARISCH-RUMÄNISCH-23:05:2026
<<Und Paulus sprach: Ich wußte nicht, Brüder, dass es der Hohepriester ist; denn es steht geschrieben: <<Von dem Obersten deines Volkes sollst du nicht übel reden: APOSTELGESCHICHTE; 23;5
Denn es steht geschrieben.
Aus obigem Wort erkennen wir die Gebundenheit des Paulus an das geschriebene Wort GOTTES.
I.
Paulus befand sich in einer aufregenden Lage. Ein Untergebener des Hohenpriesters hatte ihm einen Schlag ins Gesicht gegeben. Mit dem gerechten Wort der Wahrheit hatte er solche Handlungsweise gebührend zurückgewiesen. Nun wurde er darauf aufmerksam gemacht, dass der von ihm Gerügte der Hohepriester sei. Paulus hatte ein feuriges Temperament. Dasselbe hätte ihn verleiten können, trotz der amtlichen Hoheitsstellung diesen Mann mit Schmähworten zu überschütten und ihm sein unanständiges Benehmen kräftig vorzuhalten. Er, der einst mit Barnabas scharf aneinander geriet (Kap. 15, 39), hätte hier mit Ananias noch viel schärfer aneinander geraten können. Paulus hatte ohne Zweifel biblisches Material genug, um diesem unwürdigen Amtsträger die Abscheulichkeit seines Verhaltens in aller Öffentlichkeit aus dem Gesetzbuch eingehend zu beweisen und vorzuhalten. Er Paulus hätte auch denken können: Wenn man diesen Mann wegen seiner Amtsstellung noch berücksichtigt, so stärkt man ihn in seiner gewalttätigen Art. Es wird Zeit, dass er davon geheilt wird.
Diese und manche andere Gründe hätten viel Schein der Berechtigung gehabt. Aber Paulus nahm eine andere Stellung ein. Sobald er hörte, dass dieser Mann das hohepriesterliche Amt bekleide, bat er um Entschuldigung und unterließ jeden weiteren Tadel.
Was bewog ihn zu solcher Stellung? Etwa Menschenfurcht und Angst vor nachteiligen Folgen? Nein! Ihm leuchtet im ersten Augenblick ein Wort der Schrift auf, das ihm Wegleitung gab. Es war das Wort: <<Den Obersten in deinem Volke sollst du nicht lästern>>. Dies Wort half ihm zur vollen Klarheit, was in der gegenwärtigen Lage das Richtige sei.
Hätte er sich von seinem natürlichen Temperament bestimmen lassen, so würde er ganz gewiss nicht so friedfertig und demütig die Amtsstellung respektiert haben. Nachdem er sich nun aber vom Wort GOTTES leiten ließ, fand er diese gute Stellung der Demut. Durch GOTTES Wort wurde er bewahrt vor den Irrwegen: Böses mit Bösem zu vergelten, obrigkeitliche Amtsstellung gering zu achten und in seinem Herzen eine bittere Wurzel aufkommen zu lassen.
Autor: Alfred Christlieb (* 26.02.1866; † 21.01.1934) deutscher Theologe
JESUS CHRIST IS LORD!!! - SOLI-DEO GLORIA!!!
JESUS CHRIST IS LORD!!! - SOLI-DEO GLORIA!!!
<<Pál pedig monda: Nem tudtam, atyámfiai, hogy főpap. Mert meg van írva: A te néped fejedelmét ne átkozd>>! (ApCsel 23:5).
Mert meg van írva.
A fenti szakaszból felismerjük, hogy Pál ragaszkodott ISTEN írott szavához.
I. Pál feszült helyzetbe került. A főpap egyik beosztottja arcul ütötte. Az igazság igaz szavával kellőképpen megdorgálta ezt a viselkedést. Most rámutattak neki, hogy a férfi, akit megdorgált, a főpap. Pálnak heves természete volt. Ez arra késztethette volna őt, hogy hivatalos pozíciója ellenére sértésekkel sújtsa ezt a férfit, és határozottan megdorgálja illetlen viselkedését. Ő, aki egyszer már hevesen összetűzésbe került Barnabással (ApCsel 15:39), itt még élesebben összetűzésbe kerülhetett volna Ananiással. Pálnak kétségtelenül elegendő Bibliai anyaga volt ahhoz, hogy leleplezze ennek a méltatlan tisztviselőnek az utálatosságát, nyilvánosan bizonyítsa és alaposan megdorgálja őt a Törvénykönyvből. Pál azt is gondolhatta volna: Ha ezt az embert továbbra is figyelembe veszik a pozíciója miatt, akkor csak megerősödik erőszakos természete. Ideje, hogy kigyógyuljon ebből.
Ezek és sok más ok teljesen jogosnak tűnt volna. Pál azonban más álláspontot képviselt. Amint meghallotta, hogy ez az ember tölti be a főpapi tisztséget, bocsánatot kért, és tartózkodott minden további feddéstől.
Mi motiválta őt erre az álláspontra? Az emberektől való félelem és a káros következmények miatti aggodalom? Nem! Egy szó a Szentírásból azonnal átragyogott rajta, vezetve őt. Ez az ige volt: <<Ne káromold néped fejedelmét>>. Ez az ige teljes világosságot adott neki arról, hogy mi a helyes a jelenlegi helyzetben.
Ha hagyta volna, hogy természetes temperamentuma vezesse, biztosan nem tisztelte volna ilyen békésen és alázatosan a hivatalt. De miután hagyta volna, hogy ISTEN Igéje vezesse, megtalálta ezt a jó, alázatos álláspontot. ISTEN Igéje által megmenekült a rossz ösvényektől: a gonoszra nem gonosszal fizetett, semmibe vette a hivatalos álláspontokat, és hagyta, hogy a keserűség gyökeret verjen a szívében.
Szerző: Alfred Christlieb (1866. február 26. – 1934. január 21.), német teológus
JESUS CHRIST IS LORD!!! - SOLI-DEO GLORIA!!!
<<Şi Pavel a zis: <<N-am ştiut, fraţilor, că este marele preot; căci este scris: <<Pe mai marele norodului tău să nu-l grăieşti de rău>>. (Faptele Apostolilor 23:5).
Căci este scris.
Din pasajul de mai sus, recunoaștem aderența lui Pavel la Cuvântul scris al lui DUMNEZEU.
I. Pavel s-a aflat într-o situație tensionată. Un subordonat al marelui preot îl lovise peste față. Cu cuvântul drept al adevărului, el mustrase în mod corespunzător un astfel de comportament. Acum i s-a arătat că omul pe care îl mustrase era marele preot. Pavel avea un temperament aprig. Acest lucru l-ar fi putut determina, în ciuda poziției sale oficiale, să îngrămădească insulte asupra acestui om și să-i mustre vehement conduita indecentă. El, care odată se ciocnise aspru cu Barnaba (Faptele Apostolilor 15:39), ar fi putut să se ciocnească și mai aspru cu Anania aici. Pavel avea, fără îndoială, suficient material biblic pentru a expune urâciunea acestui funcționar nedemn, pentru a-l dovedi public și a-l mustra temeinic din Cartea Legii. Pavel s-ar fi putut gândi și: Dacă acestui om i se mai acordă atenție din cauza poziției sale, natura sa violentă nu va face decât să se întărească. Este timpul să fie vindecat de aceasta.
Aceste motive și multe altele ar fi părut destul de justificate. Dar Pavel a adoptat o poziție diferită. De îndată ce a auzit că acest om deținea funcția de mare preot, și-a cerut scuze și s-a abținut de la orice altă mustrare.
Ce l-a motivat să adopte o astfel de poziție? A fost frica de oameni și anxietatea cu privire la consecințele negative? Nu! Un cuvânt din Scriptură a strălucit imediat prin el, călăuzindu-l. Era Cuvântul: <<Să nu blasfemiezi pe conducătorul poporului tău>>. Acest Cuvânt i-a dat o claritate deplină cu privire la ceea ce era corect în situația prezentă.
Dacă s-ar fi lăsat călăuzit de temperamentul său natural, cu siguranță nu ar fi respectat funcția atât de pașnic și smerit. Dar, lăsându-se călăuzit de Cuvântul LUI DUMNEZEU, a găsit această poziție bună, o poziție de smerenie. Prin cuvântul LUI DUMNEZEU, a fost ferit de căile greșite: să răsplătească răul cu rău, să ignore pozițiile oficiale și să permită amărăciunii să prindă rădăcini în inima sa.
Autor: Alfred Christlieb (26 februarie 1866 – 21 ianuarie 1934), teolog german
JESUS CHRIST IS LORD!!! - SOLI-DEO GLORIA!!!
Kommentare