ANDACHTEN FÜR JEDEN TAG: DEUTSCH-UNGARISCH-RUMÄNISCH-01.11:2026 

 Dieses Bild hat ein leeres Alt-Attribut. Der Dateiname ist grafik.png

ANDACHTEN FÜR JEDEN TAG: DEUTSCH-UNGARISCH-RUMÄNISCH

<<Das sei ferne! Wir, die wir der Sünde gestorben sind, wie sollen wir noch in derselben leben>>? Römer 6,2

Nun juble, Herz!

Kannst du dir Herrlicheres denken oder Größeres begehren? Abgestorben sein für deine Sünde, tot, also unerreichbar und unberührbar sein für deinen GOTT-losen und boshaften Willen und unbeweglich für die an dir zerrende Zuckung deiner falschen Begehrung, welch ein Geschenk ist das, welche Erweisung der GÖTTLICHEN Gnade, so groß, dass du nie genugsam danken kannst! Schon das war ein großes Geschenk, als das Gesetz GOTTES zu dir kam und dich von deiner Sünde schied, so dass du sagen durftest: was ich nicht will, das tue ich, und vollbringe, was ich hasse. Aber das war nach ein schwerer Stand, ein Elend, die Lage des ermüdeten Wanderers, der nach einem fernen Ziel strebt. Nun aber tot sein für das Böse, das ist Erlösung, das ist Freiheit und Neuheit des Lebens an Stelle deiner Erstorbenheit. Gibt es das? Wenn ich mich selbst studiere, kann ich das nicht finden. Meine Sünde ist nicht tot, weder die alte, die einst geschah, deren Folgen nachwirken, noch die kommende, die mich heut und morgen in Gedanken, Worten und Werken schuldig macht. Allein davon, dass meine Sünde gestorben sei, sagt das Wort des Paulus nichts. Er kann mir nicht sagen: deine Sünde ist tot, weil er den Zusammenhang zwischen der Sünde und der Natur nicht verhüllt. Was er uns dadurch sagt, dass er uns <<Fleisch>> nennt, kann ich nicht von mir wegschütteln. Das bin ich und mit dem Fleisch ist jene Begehrlichkeit in mir vorhanden, die das Gesetz verdammt, weil sie nur nah dem greift, was mir selber schmeckt und nützt und nicht nach GOTTES Willen fragt. Du, sagt mir Paulus, bist der Sünde gestorben. Denn CHRISTUS ist gestorben und sein Kreuz ist das Ende nicht nur der Strafe, nicht nur der Hölle, nicht nur des Zorns, sondern des Sündigens. Du kannst nicht von der Strafe frei werden, wenn du nicht vom Sündigen loskommst. Soll ich sagen, das sei eine Verheißung? O nimm es auch als Verheißung in deine Seele hinein. Eine Verheißung zu haben und erst noch eine solche, die dir den Tod für deine Sünde verspricht, ist eine große Sache. Aber ganz habe ich das Wort des Paulus noch nicht gefasst, wenn ich es nur in die Zukunft lege, etwa erst in jene Stunde, da mir der Tod den Leib zerbricht und das Leben an einem neuen Ort den neuen Anfang bekommt. Denn Paulus beschreibt mir JESUS CHRISTUS und sein Werk nicht nur als zukünftig. ER ist auch gegenwärtig und ER ist dies in der Kraft Seines Kreuzes mit seiner HEILAND-smacht, durch die er für unsere Sünde gestorben ist. Indem der mich zu sich nimmt und mir das gibt, was er wirkt, tritt sein Tod mit seiner Segensmacht in mein Leben hinein und die selige Frucht dieses meines Anteils an seinem Tod ist, dass ich für die Sünde tot geworden bin. Nun habe ich mich an CHRISTUS angeschlossen und bin von ihm gehalten und bewegt, und weil das etwas ganz anderes ist als meine Natur und etwas ganz anderes als mein natürliches Begehren, darum steht nun zwischen mir und meiner Sünde eine starke, sichere Scheidewand.

<<Was ich bin, darf nicht bleiben; es muss sterben und es wurde in den Tod gegeben, als DU, HERR JESUS CHRISTUS, Dein Kreuz getragen hast. Von Dir her kommt der neue Anfang meines Lebens auf Grund der gerichteten Sünde, auf Grund der vergebenen Schuld, auf Grund der ins Grab gelegten Natur. Neu ist dieser Anfang, durch Dich bewirkt, in Deiner Gemeinschaft mit mir begründet, im Glauben empfangen>>. Amen.

Autor: Adolf Schlatter (* 16.08.1852; † 19.05.1938) schweizer evangelischer Theologe und Professor fürs Neues Testament

JESUS CHRIST IS LORD!!! - SOLI-DEO GLORIA!!!

ÁHÍTATOK MINDEN NAPRA: NÉMETÜL-MAGYARUL-ROMÁNUL

<<Távol legyen: a kik meghaltunk a bűnnek, mimódon élnénk még abban>>?

Róma 6:2

Most pedig örvendezzek, szívem!

El tudsz képzelni valami dicsőségesebbet, vagy kívánhatsz-e valami nagyobbat? Meghalni a bűnödnek, valóban halottnak, tehát elérhetetlennek és érinthetetlennek istentelen és gonosz akaratod által, és megingathatatlannak hamis vágyaid rángató erejétől – micsoda ajándék ez, micsoda ISTENI Kegyelem megnyilvánulása, olyan nagy, hogy soha nem tudsz eléggé hálát adni! Még az is nagy ajándék volt, amikor ISTEN törvénye eljött hozzád, és elválasztott a bűnödtől, hogy azt mondhasd: <<Amit nem akarok, azt teszem>>, és véghezvihesd, amit gyűlölök. De ez egy nehéz helyzet volt, egy nyomorúság, a fáradt utazó állapota, aki egy távoli cél felé küzd. Most azonban meghalni a gonosznak – ez a megváltás, ez a szabadság és az élet újdonsága a halottságod helyett. Lehetséges ez? Amikor magamat vizsgálom, ezt nem találom. A bűnöm nem halt meg, sem a régi bűn, amely valaha bekövetkezett, és amelynek következményei még mindig ott motoszkálnak, sem a jövőbeli bűn, amely ma és holnap gondolatban, szóban és tettben bűnössé tesz. Pál szavai semmit sem mondanak arról, hogy a bűnöm halott. Nem mondhatja meg nekem: a te bűnöd halott, mert nem rejti el a bűn és a természet közötti kapcsolatot. Amit azzal mond nekünk, hogy <<testnek>> nevez minket, azt nem tudom lerázni magamról. Ez vagyok én, és a testtel együtt ott van az a bennem lévő vágy, amely elítéli a törvényt, mert csak ahhoz nyúl, ami jó ízű és hasznos nekem, és nem keresi ISTEN akaratát. Te, mondja nekem Pál, meghaltál a bűnnek. Mert Az ÚR JÉZUS KRISZTUS meghalt, és a Keresztje nemcsak a büntetés, nemcsak a pokol, nemcsak a harag, hanem a bűn vége is. Nem szabadulhatsz meg a büntetéstől, ha nem szabadulsz meg a bűntől. Azt kellene mondanom, hogy ez egy ígéret? Ó, fogadd be a lelkedbe ígéretként. Nagy dolog, hogy van egy ígéreted, és olyan, amely halált ígér neked a bűnödért. De nem fogtam fel teljesen Pál szavát, ha csak a jövőbe helyezem, talán csak abba az órába, amikor a halál megtöri testemet, és az élet új helyen kezdődik. Mert Pál nem csak jövőként írja le Az ÚR JÉZUST és az Ő munkáját számomra. Ő jelen is van, és így van Keresztjének erejében, megmentő erejével, amely által meghalt bűneinkért. Azzal, hogy magához vett engem, és nekem adta, amit véghezvitt, halála áldás erejével belép az életembe, és ennek a halálában való részesedésemnek az áldott gyümölcse az, hogy meghaltam a bűnnek. Most KRISZTUS JÓEZUSSAL csatlakoztam, és Ő tart és mozgat, és mivel ez valami teljesen más, mint a természetem, és valami teljesen más, mint a természetes vágyaim, egy erős, biztonságos válaszfal áll most köztem és a bűnöm között. Ami vagyok, nem maradhat meg; meg kell halnia, és átadatott a halálnak, amikor TE, URAM JÉZUS KRISZTUS, viselted a Keresztedet. Tőled fakad életem új kezdete, amely az elítélt bűnön, a megbocsátott bűntudaton, a természetem sírján alapul. Ez a kezdet új, ÁLTALAD hozva létre, a velem való közösségeden alapulva, hittel fogadva. Ámen.

Szerző: Adolf Schlatter (1852. augusztus 16. – 1938. május 19.), svájci protestáns teológus és az Újszövetség-tanulmányok professzora

JESUS CHRIST IS LORD!!! - SOLI-DEO GLORIA!!!

DEVOȚIUNI PENTRU FIECARE ZI: GERMANĂ-MAGHIARĂ-ROMÂNĂ

<<Nicidecum! Noi, care am murit faţă de păcat, cum să mai trăim în păcat>>? Romani 6:2

Bucură-te acum, inima mea!

Poți să-ți imaginezi ceva mai glorios sau să-ți dorești ceva mai măreț? Să fii mort față de păcatul tău, cu adevărat mort, prin urmare de neatins și de neatins de voința ta nelegiuită și rea și de neclintit de atracțiile dorințelor tale false – ce dar este acesta, ce demonstrație a Harului divin, atât de mare încât nu poți niciodată să mulțumești îndeajuns! Chiar și acesta a fost un dar mare când legea LUI DUMNEZEU a venit la tine și te-a despărțit de păcatul tău, astfel încât să poți spune: <<Ceea ce nu vreau să fac, fac>> și să realizezi ceea ce urăsc. Dar aceasta a fost o situație dificilă, o nefericire, starea călătorului obosit care se străduiește spre un scop îndepărtat. Acum, însă, să fii mort față de rău – aceasta este răscumpărarea, aceasta este libertatea și o viață nouă în locul morții tale. Este posibil acest lucru? Când mă examinez pe mine însumi, nu pot găsi acest lucru. Păcatul meu nu este mort, nici păcatul vechi care a avut loc odată, ale cărui consecințe încă persistă, nici păcatul viitor care mă face vinovat astăzi și mâine în gând, cuvânt și faptă. Cuvintele lui Pavel nu spun nimic despre faptul că păcatul meu este mort. Nu-mi poate spune: păcatul tău este mort, pentru că nu ascunde legătura dintre păcat și natură. Ceea ce ne spune numindu-ne <<carne>> este ceva de care nu mă pot scutura. Așa sunt eu, și odată cu carnea este acea dorință din mine care condamnă legea, pentru că aceasta tinde doar spre ceea ce are gust bun și mă folosește și nu caută voia LUI DUMNEZEU. Tu, îmi spune Pavel, ești mort față de păcat. Căci DOMNUL ISUS HRISTOS a murit, iar Crucea LUI este sfârșitul nu numai al pedepsei, nu numai al iadului, nu numai al mâniei, ci și al păcatului. Nu poți fi eliberat de pedeapsă dacă nu te eliberezi de păcat. Ar trebui să spun că aceasta este o promisiune? O, ia-o în sufletul tău ca pe o promisiune. A avea o promisiune, și una care îți promite moartea pentru păcatul tău, este un lucru măreț. Dar nu am înțeles pe deplin cuvântul lui Pavel dacă îl plasez doar în viitor, poate doar în ceasul în care moartea îmi sfărâmă trupul și viața începe din nou într-un loc nou. Căci Pavel nu-l descrie pe ISUS HRISTOS și lucrarea SA doar ca fiind viitoare. EL este, de asemenea, prezent și este așa în puterea Crucii Sale cu puterea SA mântuitoare, prin care a murit pentru păcatul nostru. Luându-mă la Sine și dându-mi ceea ce realizează EL, moartea Sa, cu puterea ei de Binecuvântare, intră în viața mea, iar rodul Binecuvântat al acestei participări a mele la moartea SA este că am devenit mort față de păcat. Acum m-am unit cu HRISTOS și sunt susținut și mișcat de EL, și pentru că acesta este ceva cu totul diferit de natura mea și ceva cu totul diferit de dorințele mele naturale, un zid despărțitor puternic și sigur se află acum între mine și păcatul meu. Ceea ce sunt nu poate rămâne; trebuie să moară și a fost dat morții când TU, DOAMNE ISUSE, Ți-ai purtat Crucea. Din Tine vine noul început al vieții mele, bazat pe păcatul condamnat, pe vina iertată, pe mormântul naturii mele. Acest început este nou, adus de Tine, întemeiat pe comuniunea TA cu mine, primit în credință. Amin.

Autor: Adolf Schlatter (16 august 1852 – 19 mai 1938), teolog protestant elvețian și profesor de studii ale Noului Testament

JESUS CHRIST IS LORD!!! - SOLI-DEO GLORIA!!!

 

Kommentare

Beliebte Posts aus diesem Blog